Ötən əsrin 80- ci illərinin sonunda “Bir kərə yüksələn bayraq bir daha enməz!” nidası ilə istiqlal mücadiləsinə, haqq davasına qalxan Azərbaycan xalqı üzləşdiyi 20 Yanvar dəhşətlərinə baxmayaraq, Çəmbərəkənddə Kirovun, Lenin meydanında Leninin abidəsini yerlə bir edib aşırmaqla quruluşun, zamanın üstünə yeridi. 70 il qul kimi yaşamaqdansa, bir gün azad yaşamağı üstün tutdu. Şəhidlərin al qanı ilə tarix yazıb ölkənin mizanını, düzənini dəyişdi. “İstəmirəm azadlığı zərrə-zərrə, qram-qram, azadlığın zəncirini qıram gərək, qıram!” deyib müstəqilliyi milli sərvətə çevirdi.
1991- ci il oktyabrın 8- də Ali Sovetin növbədənkənar çağrılan sessiyasında Azərbaycan Respublikasının Konstitusiyasında dəyişikliklər edilməsi barədə məsələ müzakirəyə çıxarıldı. Ali Sovetin üzvlərinin gərgin müzakirəsindən sonra Müstəqillik haqqında qanunun – Konstitusiya Aktının qəbul olunması qərara alındı. Oktyabrın 8- də müzakirəyə çıxarılıb 18- də qəbul edilən Konstitusiya Aktı ilə ölkəmiz əbədi İstiqlala qovuşdu. Bu taleyin sərt üzündən özü öz tarixi torpaqları ilə həmsərhəd olan, “Kürəkçay”dan, “Türkmənçay”dan, “Gülüstan”dan sonra imperiyalar arasında bölünən, Şura hökumətinin gəlişi ilə Cümhuriyyət sevdası, İstiqlalı əlindən alınan Vətən tarixinin ən parlaq səhifəsi belə yazıldı. Bu həm də milli məfkurədən milli dövlətçiliyə yol gələn, Şərqin ilk Demokratik Cümhuriyyətini quran Fədailərin yarımçıq arzularının gerçəyə çevrildiyi gün idi.
Adı tarixə belə həkk olunacaqdı: Azərbaycan Respublikasının Dövlət Müstəqilliyi günü! O günün qürurunu, vüqarını xalqla birgə yaşıyan Ulu öndər Heydər Əliyev artıq aforizmə çevrilən kəlamını ona ad edəcəkdi: Azərbaycanın müstəqillyi daimidir, əbədidir, dönməzdir!
