Min illərdir ki, Roma akvedukları, günbəzləri və sütunlu binaları zəlzələlərə, eroziyaya və zamanın təsirinə tab gətirir. Bu möcüzənin sirri isə qədim romalıların istifadə etdiyi betonda gizlidir — onun dözümlülüyü elm üçün uzun müddət bir müəmmaya çevrilmişdi.

Baki-baku.az xəbər verir ki, romalılar bu betonu vulkan külü və yanmamış əhəngin qarışığı ilə hazırlayırdılar və qarışığın tam homojenliyinə fikir vermirdilər.

Əslində qarışığın içində iri əhəng parçaları qalırdı — o dövrdə bu texnoloji qüsur hesab olunurdu. Lakin məhz bu “qüsurlar” betonu demək olar ki, əbədi etdi: beton su ilə təmasda olduqda əhəng kimyəvi reaksiyaya girir, kalsium məhlulu əmələ gətirir və bu məhlul çatları özü-özünə dolduraraq materialı bərpa edirdi.

Müasir beton zamanla zəiflədiyi halda, qədim Roma betonu öz geokimyəvi həyatını yaşayır, özünü qoruyur və sözün əsl mənasında özünü sağaldırdı.