Hər bahar Yaponiyada quru sözlərlə izah edilməsi çətin olan bir hadisə baş verir. Parklar, xiyabanlar və hətta həyətlər qəfildən tələsməyən insanlarla dolur — onlar sadəcə yuxarı baxırlar. Orada, başlarının üstündə sakura çiçəkləyir.

Hanami — gilas çiçəklərinə tamaşa etməyin qədim ənənəsidir. Lakin bu, sadəcə ağaclar arasında gəzinti deyil. Yaponlar üçün bu, az qala bir fəlsəfədir: gözəl olan hər şeyin müvəqqəti olduğuna dair bir xatırlatmadır. Sakura çiçəkləri cəmi bir neçə gün yaşayır və deyirlər ki, onların əsas sehri də məhz elə bundadır. Hanami — sadəcə çiçəklər deyil, həm də hər şeyi: anı, emosiyanı, hətta gəldiyi kimi sakitcə gedən baharın özünü vaxtında buraxmağı bacarmaq sənətidir.

Tokio, Kioto və Osakada bu dövrdə parklarda boş yer tapmaq qeyri-mümkündür. İnsanlar çəmənliklərdə əvvəlcədən yer tutur, örtüklərini sərir, yemək gətirir, gülür, şəkil çəkdirir və baharı qaçırılması mümkün olmayan kiçik bir bayram kimi qarşılayırlar.

Maraqlıdır ki, hanami başlanğıcda aristokratiyanın əyləncəsi olub. Hələ Heyan dövründə əsilzadələr çiçəklənən ağacların altında toplaşar, şeirlər yazar və ziyafətlər təşkil edərdilər. Zaman keçdikcə bu ənənə xalq tərəfindən mənimsənildi — bu gün sakuranın altında hər kəsə rast gəlmək olar: tələbələrdən tutmuş, son çatdırılma tarixlərindən (deadline) heç olmasa bir axşamlıq qaçan ofis işçilərinə qədər.

Lakin bu prosesin özünəməxsus sakit tərəfi də var. Külək qalxdıqda ləçəklər havada yüngül qar kimi dövrə vurmağa başlayır. Belə anlarda hətta ən səs-küylü kampaniyalar belə bir saniyəlik sükuta qərq olur.

Hanami — çiçəklər haqqında deyil. Bu, dayanıb hər şeyi öz axışına buraxmağı bacarmaq haqqındadır. Heç olmasa ildə bir dəfə.

Murad Muxtarov