Vaxtilə sevginin, həsrətin, dostluğun və düşüncənin ən dərin ifadə forması olan kağız məktublar bu gün artıq nostalji obyektinə çevrilib. Epistolyar janr, yəni məktub üslubunda yazılmış əsərlər və ya şəxsi yazışmalar ədəbiyyatın və mədəniyyətin bir dövrünə damğa vurmuşdu. Bəs indi nə baş verir?

Rəqəmsal dövrün sürəti məktubların ləng poetikasını arxa planda qoydu. Artıq bir neçə gün cavab gözləmək yerinə, bir neçə saniyədə mesajlaşırıq. E-poçt, messencerlər və sosial şəbəkələr ünsiyyəti sürətləndirib, amma onu dərinlikdən məhrum edib.

Kağız məktublar — düşünərək yazılan, gözlənilən, hisslərlə dolu yazışmalar idi. Onlar xatirə kimi saxlanar, illər sonra belə oxunardı. Halbuki bu gün yazılan mesajlar bir toxunuşla silinir, unudulur.

Eyni zamanda, kağız məktubların yoxa çıxması yazı mədəniyyətinin də dəyişməsinə səbəb olub. Əvvəllər cümlələr qurular, fikir ifadə edilər, yazı düşünülərək tamamlanardı. İndi isə tez-tez emojilər, qısaltmalar və səthi ifadələr üstünlük təşkil edir.

Buna baxmayaraq, bəzi insanlar yenidən məktub yazmaq kimi ənənələri canlandırmağa çalışır. Çünki məktubun xüsusi çəkisi, qəlbdə yeri, xatirəsi var. O, toxunulan hiss, yaşadılan duyğudur.

Xanım Aydın