Bəzən bir insanın Vətənə bağlılığını anlamaq üçün onun çətin gündə harada qaldığına baxmaq kifayətdir. Yalçın Adıgözəlov sənətinə, köklərinə və doğma torpağına sədaqəti ilə seçilən sənətkarlardandır. Onun dirijor çubuğunda yalnız musiqinin deyil, bir xalqın yaddaşının da səsi var.
Bu gün, noyabrın 4-də Azərbaycanın Xalq artisti, professor, tanınmış dirijor Yalçın Adıgözəlovun doğum günüdür.
1959-cu ildə Bakıda, görkəmli bəstəkar Vasif Adıgözəlovun ailəsində dünyaya gələn Yalçın Adıgözəlov musiqi ilə nəfəs alan bir nəslin davamçısıdır. Babası, tanınmış xanəndə Zülfü Adıgözəlovun sənət irsi, atası Vasif Adıgözəlovun bəstəkarlıq dünyası onun mənəvi yaddaşını formalaşdırıb. Lakin bu böyük adları daşımaqla yanaşı, öz sənət yolunu yaratmaq da onun qarşısında mühüm məsuliyyət olub.
Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasında fortepiano təhsili alan Yalçın Adıgözəlov sonralar Daşkənddə, Leninqradda və Vyanada dirijorluq sənətinin sirlərinə yiyələnib. 1989-cu ildən Azərbaycan Dövlət Simfonik Orkestrində çalışan sənətkar 1991–1998-ci illərdə kollektivin bədii rəhbəri və baş dirijoru olub.
Onun həyatının ən əlamətdar səhifələrindən biri ölkənin ağır günlərinə təsadüf edib. 1990-cı illərin çətinlikləri, maaşsız qalan musiqiçilər, dağılmaq təhlükəsi ilə üzləşən orkestr… Xaricdə işləmək imkanı olsa da, Yalçın Adıgözəlov Bakını tərk etməyib. O, orkestri qorumağı və Azərbaycan musiqisinə xidmət etməyi özünə borc bilib.
1990-cı ilin Qanlı Yanvar faciəsi zamanı Filarmoniyada səslənən musiqi də onun yaddaşında dərin iz buraxıb.
“Mənim çubuğum mənim silahımdır”, – deyən dirijor üçün sənət yalnız səhnə və alqışlardan ibarət deyil. Musiqi onun əlində həm etirazın, həm də milli ruhun ifadəsidir.
Yalçın Adıgözəlovun yaradıcılığında atası Vasif Adıgözəlovun “Qarabağ şikəstəsi” oratoriyası xüsusi yer tutur. O, Azərbaycan musiqisini dünyanın müxtəlif ölkələrində səsləndirib, nüfuzlu konsert salonlarında ölkəmizi təmsil edib. 2014-cü ildə İtaliyanın məşhur “Arena di Verona” amfiteatrında Azərbaycan bəstəkarlarının əsərlərindən ibarət konsertə dirijorluq etməsi bu fəaliyyətin yaddaqalan hadisələrindəndir.
Azad Şuşada “Xarıbülbül” festivalında “Qarabağ şikəstəsi”nin səslənməsi isə sənətkar üçün tamam başqa məna daşıyıb. O, həmin an atasının ruhunun şad olduğunu hiss etdiyini söyləyib. Bu, sadəcə bir musiqi ifası deyildi; illərlə həsrəti çəkilən torpaqda milli musiqinin yenidən səslənməsi, yaddaşın öz doğma ünvanına qayıtması idi.
Uzun illərdir Bakı Musiqi Akademiyasında pedaqoji fəaliyyət göstərən professor Yalçın Adıgözəlov sənət təcrübəsini gənc musiqiçilərlə bölüşür. Azərbaycan Dövlət Akademik Opera və Balet Teatrındakı fəaliyyəti, beynəlxalq əməkdaşlıqları və milli musiqimizin təbliği onun yaradıcılıq yolunun əsas istiqamətlərindəndir.
Yalçın Adıgözəlov bir müsahibəsində atasının adına layiq yaşamaqdan danışarkən “Mənim səhv etmək ixtiyarım yoxdur!” deyib. Bu sözlərdə həm ailə irsinə ehtiram, həm də sənətə qarşı tələbkarlıq var.
Bəlkə də onun ömrünün əsas ahəngi elə budur: köklərini unutmadan dünyaya açılmaq, çətinliklər qarşısında geri çəkilməmək və musiqi ilə Vətənə xidmət etmək.
Çünki bəzi dirijorlar orkestri idarə edir, bəziləri isə öz ifası ilə bir xalqın yaddaşını səsləndirir. Yalçın Adıgözəlovun sənət yolunda bu iki missiya bir-birindən ayrılmır.
