Yer kürəsinin səthi üzərində gördüyümüz okeanlar bəşəriyyət üçün suyun təcəssümü sayılır. Amma son illərdə aparılan elmi araşdırmalar göstərib ki, bizim gözlə gördüyümüz okeanlar, əslində, planetin su ehtiyatının yalnız bir hissəsidir. Daha dərində, minlərlə kilometr aşağıda, Yerin mantiya təbəqəsində nəhəng miqdarda suyun sıxılmış formada mövcud olduğu ehtimal edilir.

Baki-baku.az xəbər verir ki, alimlər bu kəşfi dərin yeraltı sarsıntılar zamanı səthə çıxan ringvudit adlı nadir mineralların təhlili prosesində ediblər. Bu mineral su molekullarını öz kristal quruluşuna “kilidləyə” bilir. Yəni oradakı su, bizim bildiyimiz kimi axıcı deyil. O, qaya ilə birləşmiş vəziyyətdə, atom səviyyəsində gizlənib. Amma miqyas baxımından bu suyun həcmi elə böyükdür ki, yerin səthindəki bütün okeanlardan üç dəfə çox ola biləcəyi hesablanır.

Bu dərinlikdə təzyiq və temperatur o qədər yüksəkdir ki, su artıq maye deyil, sıxılmış və minerallara hopmuş formada olur.

Bu hal suyun yeraltı dövranında mühüm rol oynayır. Vulkan püskürmələrində, tektonik hərəkətlərdə, yeni qitələrin formalaşmasında və hətta iqlim sabitliyində belə rolu var. Yəni bu “gizli okean” sanki Yer kürəsinin nəfəsi kimidir.

Bu tapıntı həm də bəşəriyyətin Yer haqqında bildiklərini dəyişdi. Əvvəllər insanlar düşünürdülər ki, bütün su səthin üstündədir, dənizlərdə və buludlarda toplanır. Amma indi bilirik ki, planetin dərinlikləri də su ilə doludur, sadəcə o, fərqli bir formada yaşayır. Sanki Yer özü bir canlı orqanizmdir və su onun qanı kimidir, mantiya damarları boyunca axır.

Bəzi alimlər bu dərin su qatını “Yeraltı Sakit Okean” adlandırırlar. Bu, nə gəmi ilə üzülən, nə də gözlə görünən bir okeandır. Onun dalğaları qayaların içində hərəkət edir, dərin səssizlikdə planetin ritmini qoruyur.