Bakı səhəri – bu, şəhərin ruhunun oyandığı andır.
Səhər saat altıda şəhər hələ tam oyanmayıb. Küçələrdə insan seli görünmür. Maşınların səsi azdır. Amma Bakı artıq nəfəs almağa başlayıb. Xəzərin üzərindən gələn yüngül meh şəhərin küçələrinə yayılır, gecənin son qalıqlarını özü ilə aparır. Dənizin qoxusu hiss olunur. Bu qoxu nə tam duzdur, nə də tam rütubət. Bu, Bakının özünəməxsus qoxusudur – başqa heç bir şəhərdə rast gəlinməyən bir hiss.
Bulvar boyunca addımlayan insanlar çox vaxt bir-birini tanımırlar. Amma onları birləşdirən görünməz bir şey var: hamısı yeni başlayan günün ilk şahidləridir. Kimisi səhər idmanına çıxıb, kimisi işə tələsir, kimisi isə sadəcə dənizə baxmaq üçün erkən oyanıb.
Bakı səhərlərinin ən gözəl tərəfi ondadır ki, şəhər həmin saatlarda maskalarını çıxarır. Günortanın tıxacları, reklam lövhələri, telefon zəngləri, tələsik addımlar hələ başlamayıb. Şəhər öz həqiqi simasında görünür.
İçərişəhərin daş küçələrində səhərin ilk işığı divarlara toxunanda, adam elə bilir ki, əsrlər boyu heç nə dəyişməyib. Bir pişik qədim qala divarının kölgəsində uzanıb günəş gözləyir. Küçə süpürən yaşlı kişi asta-asta işini görür. Köhnə qapılardan birinin arxasından samovar qoxusu gəlir. Şəhər hələ danışmır, pıçıldayır.
Bakı səhərləri həm də insanların hekayələri ilə gözəldir.
Avtobus dayanacağında əlində çanta tutmuş müəllim dayanıb. Bir az kənarda gecə növbəsindən çıxan tibb bacısı evə qayıdır. Təzəcə açılmış çörək sexindən isti təndir çörəyinin ətri yayılır. Taksi sürücüsü ilk müştərisini gözləyir. Hər kəs öz həyatını yaşayır, amma hamısı eyni səhərin içindən keçir.
Şəhərin ritmi məhz bu saatlarda yaranır.
Əvvəlcə uzaqdan bir avtobus görünür. Sonra bir neçə maşın. Bir az sonra metro girişlərinin qarşısında insanlar toplaşmağa başlayır. Kafelərdə ilk qəhvələr hazırlanır. Mağazaların jalüzləri qalxır. Bakı yavaş-yavaş sürət yığır.
Bu prosesə baxanda adam anlayır ki, şəhərlər də insanlar kimidir. Onlar da yatır, yorulur, sakitləşir və yenidən oyanırlar.
Bəlkə də Bakı səhərlərinin insanı özünə çəkməsinin səbəbi elə budur. Həmin anlarda şəhər ən səmimi halında olur. O, özünü göstərməyə çalışmır, heç nəyi nümayiş etdirmir. Sadəcə yaşayır.
Gün yüksəldikcə küçələr dolur, tıxaclar başlayır, şəhər öz adi sürətinə qovuşur. Amma səhərin o ilk saatları artıq keçmiş olur. Dənizdən gələn meh, boş küçələr, yeni bişmiş çörəyin ətri, günəşin daş binaların üzərinə düşən ilk işığı…
Bakı səhərləri ona görə başqadır ki, həmin vaxt şəhər hələ heç kimin deyil. Nə sürücülərin, nə turistlərin, nə də tələsən insanların. O saatlarda Bakı yalnız özünündür. Və bəlkə də elə buna görə ən gözəl halını məhz səhər göstərir.
Xanım Aydın
