Xalq yaddaşında böyük sərkərdə Əmir Teymurla bağlı qeyri-adi bir hekayə qorunub saxlanılıb. Rəvayətlərə görə, o, yürüşdən əvvəl əsgərlərinə ciblərinə daş qoymağı əmr edirmiş. Məqsəd sadə idi: ən dözümlü olanları müəyyənləşdirmək və ordunu ağır sınaqlara hazırlamaq.

Folklorşünasların tədqiqatlarına görə, məhz bu praktikadan “vətəndaş” sözü yarana bilər. Bu söz “daş daşıyan” mənasında izah olunur. Döyüşdən əvvəl ağırlığa öyrəşən əsgərlər təkcə bədənlərini deyil, xarakterlərini də möhkəmləndirir, çətinlikləri dəf etməyi və gördükləri işlərə görə məsuliyyət daşımağı öyrənirdilər.

Azərbaycanda da bu əfsanə öz əksini tapıb. Xalq arasında “vətəndaşlar” cəsarət və dözümlülük rəmzi kimi xatırlanır, bu keyfiyyətlər hələ Əmir Teymurun böyük yürüşləri dövründən döyüşçülər üçün yüksək qiymətləndirilirdi. Bu gün həmin söz ruh gücünü, səbr və çətinliklərin öhdəsindən gəlməyə hazır olmağı xatırladan bir anlayış kimi yaşayır ki, bu da xüsusilə gənclər və ölkənin gələcək nəsilləri üçün önəmlidir.

Cibdəki daş yalnız fiziki yük deyil, həm də əsrlər boyu sınaqdan çıxmış daxili gücün simvoludur.

Murad Muxtarov