Samuraylar və hərbi klanlar dövründə Yaponiyada adı cəsarət və igidlik rəmzinə çevrilmiş bir qadın yaşayırdı — Tomoe Gozen. O, XII əsrin sonlarında zadəgan ailəsində dünyaya gəlmiş və uşaqlıqdan hərbi sənətə öyrədilmişdi. Ona ox və qılıncdan istifadə, at sürmə, strategiya və döyüş sənəti öyrədilirdi — bu bacarıqlar isə adətən yalnız kişilərə verilirdi.
Tayra və Minamoto klanları arasında müharibə başlayanda Tomoe həyat yoldaşı olan Minamoto döyüşçüsünün tərəfini seçdi və onunla birlikdə döyüşlərə qatıldı. O, bir çox döyüşdə iştirak etdi və döyüş meydanındakı ustalığı haqqında əfsanələr danışılmağa başladı: deyirdilər ki, o, sanki bütöv bir döyüşçü dəstəsi kimi vuruşur, düşmənləri cəsarətlə məğlub edir və müttəfiqlərini qoruyurdu.
Onun döyüş meydanındakı varlığı ordunu ruhlandırırdı. Əsgərlər deyirdilər ki, Tomoe hücuma rəhbərlik edəndə düşmənlərin qorxusu yox olur, silahdaşlarının isə ürəyi qətiyyətlə dolur. O, yalnız cəsur döyüşçü deyil, həm də müdrik strateq idi — həyat yoldaşına müdafiəni harada qurmağın, pusqunu isə harada qurmağın daha məqsədəuyğun olacağını məsləhət görürdü.
Lakin Tomoenun qəlbi içdən qırılmışdı. Ölümcül döyüşlərdən birindən əvvəl həyat yoldaşı ona elə sözlər dedi ki, bu sözlər ruhunda dərin iz buraxdı: “Get, Tomoe, mən bir qadınla eyni döyüşdə ölə bilmərəm.” Bu sözlər soyuq səslənsə də, mənası aydın idi — o, Tomoenun həyatı üçün narahat idi və bir qadının döyüş meydanında onunla birlikdə həlak olmasını istəmirdi. Tomoe ürəyində acı ilə də olsa, bu qərara tabe oldu, lakin ağrı və inciklik onu hər döyüşdə müşayiət etdi.
Tomoenin faciəsi ondadır ki, onun həyatı qısa və daimi təhlükə ilə dolu idi. Döyüşlərdə o, təkcə Minamoto klanı üçün deyil, həm də şərəf, inandığı ideallar və qəlbində daşıdığı sevgi uğrunda vuruşurdu. Əfsanələrə görə, o, son nəfəsinədək döyüşmüş və arxasında qorxu tanımayan, lakin ən böyük şəxsi ağrını yaşamış bir qadının xatirəsini qoyub getmişdir.
Tomoe Qodzen Yaponiya tarixində qadın cəsarətinin, sədaqətin və döyüş ustalığının rəmzi kimi qalıb. Onun hekayəsi eyni zamanda sevgi, itki və daxili güc haqqında bir hekayədir. Bu obraz bu gün də nəsillərə ilham verir və göstərir ki, cəsarət və sədaqətin cinsi yoxdur, ruhun gücü isə bəzən qırılmış ürəkdən belə daha güclü olur.

Murad Muxtarov